دارمت دوست...
منم که تا سحر به یاد تو نشسته ام به خواب لحظه های صبح دم
تو را به جان دیده ام خریده ام
بگو بگو تو از وفا نگار جاودان ما
به جلوه حقیقتی صبور باش عیان نما
تو در عروج و مکنتی سلاح آب و نرمشی
شرر نداری و من به تو وفا نمایم به جان تو
دل را برای تو فدا کنم با حق کلامی از لقا کنم
محبوب بیا کنار بسترم بنشین سر به بالینت نهم
مرا با خود ببر به شهر آرزو از عاشقی سخن بگو بگو بگو
دارم به جان داده جهان داور زمان
دل را می سپارمت جان به جان بدار
تو پناه من نهان نباش با غریبه ها جوان نباش
سرو نازم گلم کنون ناز قامتت جدا نباش
می برمت می کنمت شاد وقتی که مردم تو کنی به نیکی ام یاد
خیلی دلم می خواست وبلاگ بعد تعطیلات آپ بشه اصلا حسش نبود نه خسته بودم نه غمگین نه ... اما قلم نمی نوشت رفتم لا به لای دفتر خاطراتم تا متنی شعری ترانه پیدا کنم با حال و هوام جور باشه تو وب بذارم بلکه آروم بشم وقتی دفتر و باز کردم هنوز یک ورق هم نزدم که این سروده زیبا از همسر عزیزم خود نمایی کرد شاید این سروده برای زمانی باشه که منی نبودم اما خیلی به دلم نشست و از خدا می خوام همسر و پسر عزیزم و همیشه در پناه خودش از هر گزندی ایمن بداره عزیزانم از صمیم قلب دوستون دارم 
تنها اینجاست که من منم رها از هر چه بی منم تنها آرام جانم نوشتن است زیرا اوست که بی منت از دردم می کاهد... و باز هم همان شعار همیشگی زندگی زیباست در اوج بی محبتیهایش...