مرز
(( مرا از درگهت ای دوست راندی
دلم را در غم و ماتم نشاندی
تو چون باد خزان بر پیکر برگ
مرا تا مرز نابودی کشاندی ))
+ نوشته شده در ۱۳۸۴/۰۳/۰۲ ساعت 9:20 PM توسط مریم
|
تنها اینجاست که من منم رها از هر چه بی منم تنها آرام جانم نوشتن است زیرا اوست که بی منت از دردم می کاهد... و باز هم همان شعار همیشگی زندگی زیباست در اوج بی محبتیهایش...
نوشته‌های پیشین
- مرداد ۱۳۹۴
- خرداد ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- دی ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- خرداد ۱۳۸۹
- اسفند ۱۳۸۸
- دی ۱۳۸۸
- آذر ۱۳۸۸
- شهریور ۱۳۸۸
- فروردین ۱۳۸۸
- اسفند ۱۳۸۷
- مهر ۱۳۸۷
- اردیبهشت ۱۳۸۷
- آذر ۱۳۸۶
- شهریور ۱۳۸۶
- خرداد ۱۳۸۶
- اردیبهشت ۱۳۸۶
- فروردین ۱۳۸۶
- اسفند ۱۳۸۵
- بهمن ۱۳۸۵
- دی ۱۳۸۵
- آرشيو