سلامی دوباره
وای از این دنیای مجازی که وسعتش ناپیداست ولی امروز قد صفحه موبایل کوچیک شده و به راحتی به هرجایی که بخواییم میتونیم سر بزنیم .یادش بخیر چه روزایی بود دوران وبلاگ نویسی ما بودیم و یه دنیا شعر و دردودل، لایک و کامنت یه حس خوب وصف نشدنی حس ارتباط با دنیای بیرون و آدما... که ندیده و نشناخته به دنیا انرژی مثبت و با مهربونی نثارت میکردن... امروز حتی دنیای مجازی هم دستخوش تغییر شده هر صفحه ای باز میشه تبلیغ و تبلیغ و تلاش برای گرفتن لایک و کامنت... انگار دیگه هیچ جایی کسی نمیتونه راحت درددل کنه... ولی من خوشحالم هنوز یه جایی مث اینجا هست بدور از همهمه و سروصدا بیام و چند خطی تنهایی هام و با دلنوشته هام اینجا ثبت کنم... کاش تو دنیای واقعی کسی و داشتیم که وقتی از همه جا گریزون و نا امیدیم راحت سر روی شونه هاش بزاریم و ساعتی با دل سیر گریه کنیم... برای تک تکتون یه دوست و همراه خوب آرزو میکنم .
+ نوشته شده در ۱۳۹۴/۰۵/۳۱ ساعت 9:31 AM توسط مریم
|
تنها اینجاست که من منم رها از هر چه بی منم تنها آرام جانم نوشتن است زیرا اوست که بی منت از دردم می کاهد... و باز هم همان شعار همیشگی زندگی زیباست در اوج بی محبتیهایش...