زندگی
زندگی٬ زندگی چه روزهایی رو که رقم نمی زنه٬ روزهایی که دوست داری هرگز به غروب نرسه...
از همون طلوع اول٬ با صدای نجوای شکر پرنده ... خاطره یک روز خوش و شیرین همه وجودت رو غرق لذت بی وصفی می کنه. لذت و نشاطی که بی شک خودت٬ به لطف پروردگار٬ خالق اون هستی با خواستن و تلاش٬ این لحظات و رقم میزنی٬ و برای داشتن این بهترینها آرزوی محال میکنی! کاش غروب نرسه!
وای از روزهایی که آرزو می کردی٬ هرگز رقم نخوره ...
طلوعی غم انگیز !همراه با ناله پرنده شکسته بال٬ این بدترین لحظات٬ بی هر اراده ای ورقی تلخ از خاطرات زندگی می شود ٬ ناتوان و بی جان٬ آغوشت را برای این غروب غم انگیز می گشایی ...
آری روزی٬ با توکل به خدا و یاد او زندگی را غرق در شادی می کنیم .و روزی دگر لطف و یادش را نادیده گرفته و لحظات را به کام خویش تلخ می سازیم تنها باور ٬ باور داشته باشیم که ما به لطف خدا خالق بهترین لحظاتیم ... ما میتوانیم صاحب بهترینها باشیم
راه سخت است و دشوار ...توکل٬ باور ٬تلاش باشد توشه راه ما
زندگی زیباست همیشه ...
تنها اینجاست که من منم رها از هر چه بی منم تنها آرام جانم نوشتن است زیرا اوست که بی منت از دردم می کاهد... و باز هم همان شعار همیشگی زندگی زیباست در اوج بی محبتیهایش...